Επίσκεψη στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Πυθίου

Ο "ένδοξος" σιδηροδρομικός σταθμός του ΠΥΘΙΟΥ όπως κατάντησε σήμερα!

Ο σταθμός αυτός ήταν κομβικός και σε πανελλαδική σπουδαιότητα ο 2ος μετά τον σταθμό της Θεσσαλονίκης. Εξυπηρετούσε τις διασταυρώσεις των τρένων Ελλάδας - Τουρκίας και Βουλγαρίας. Είχε τελωνείο, Τουρκικό Προξενείο και ισχυρές Ελληνικές στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις. Ο σταθμός αυτός ήταν ο τελευταίος και ο μοναδικός σταθμός της Ελλάδας πριν την Τουρκία (και αργότερα πριν την Βουλγαρία) και με τεράστια σπουδαιότητα τόσο για εκείνη την εποχή όσο και αργότερα, αφού ήταν ο τελευταίος σταθμός της Ευρώπης πριν την Ασία. Η σιδηροδρομική γραμμή που σύνδεσε την Ευρώπη με την Τουρκία ήταν στρατηγική επιδίωξη της Τουρκίας προκειμένου να κάνει άνοιγμα προς την Ευρώπη και για την πραγματοποίησή της χρηματοδοτήθηκε από αυτήν. Ο Σταθμός του Πυθίου ήταν ο τελευταίος Ευρωπαϊκός σταθμός πριν την "Ανατολή" και το πολυτελές τρένο το "Οριάντ Εξπρές", ήταν το επιβατικό τρένο που συνέδεε το Παρίσι με την Κωνσταντινούπολη.
*** Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από πρόσφατο ταξίδι μας με τον αδελφό μου και τις συζύγους μας (προσκύνημα θα έλεγα) σ΄αυτόν τον σταθμό, που εγώ είχα κυρίως παιδικές αναμνήσεις και ο αδελφός μου και επαγγελματικές αφού το σόι μας είναι σιδηροδρομικοί εξ αρχής (οι δυο παππούδες μας ο πατέρας μας και τέλος ο αδελφός μου). Η συγκίνησή μας ήταν πολύ μεγάλη και γιατί θυμηθήκαμε, αλλά και γιατί οι εικόνες που συναντήσαμε ήταν απαράδεκτες και καταθλιπτικές!!!

Προσοχή στο Ταχυδρομείο και στην "Τράπεζα - Ταμιευτήριο" που βλέπετε στις φωτο δεν μπορείτε να εξυπηρετηθείτε είναι κλειστά, δεν λειτουργούν. Επίσης δεν ισχύουν τα δρομολόγια της 1ης φωτο !!!

Ο Ιατρικός Σύλλογος Εβρου αφηγείται

iatrikos_syllogos_evrou.jpg

Αλεξανδρούπολη 1950- Στη μικρή φωτογραφία: Επιθεώρηση από υπουργό Υγείας Ηλ. Κριμπά του παλιού νοσοκομείου (Νοέμβριος 1939)- Αρχείο Θόδωρου Ορδουμποζάνη

Συντάκτης: 

Σταυρούλα Ματζώρου

Από ανάγκη να «φύγω» λίγο στα παλιά, έπεσε στα χέρια μου το καλαίσθητο λεύκωμα του Ιατρικού Συλλόγου Εβρου. Από τις πρώτες κιόλας αράδες, τις πρώτες (ασπρόμαυρες οι περισσότερες) σπάνιες φωτογραφίες, αποδέχεσαι την πρόσκληση να περπατήσεις, μαζί με τους γιατρούς, τους δρόμους και τις εβρίτικες γειτονιές.

Καταγράφονται τα τελευταία 100 χρόνια της ακριτικής περιοχής, καιροί δύσκολοι, χωμάτινοι, στερημένοι.

Εν μέσω πολέμων, οθωμανικής αλλά και βουλγαρικής κατοχής, εμφυλίου, οι επιδημίες θέριζαν (φυματίωση, χολέρα, ευλογιά).

Ο γιατρός στο κατώφλι του σπιτικού ήταν η ελπίδα, κι ας είχε τότε στα χέρια του μόνο τα ακουστικά του και από φάρμακα κινίνο και σουλφαμίδες. Με τα πόδια, με γαϊδούρια, με άλογα γίνονταν οι επισκέψεις αρχικά ή με παϊτόνια (άμαξες) και, μετά το 1950, με ποδήλατα.

Ενας παιδίατρος, ο Χρήστος Μασκαλέρης, λέει πως έβαζε μπροστά στο τιμόνι του ποδηλάτου την ιατρική τσάντα του και πίσω, στη σχάρα, μια μικρή ζυγαριά, για να ελέγχει το βάρος των μωρών.

Φυλλομετρώ το λεύκωμα και νομίζω πως ζω κάθε περιγραφή, νομίζω πως ακούω τα γουδιά μέσα στα οποία οι φαρμακοτρίφτες εκτελούσαν τις συνταγές, να βγει το φάρμακο να γιάνει ο συντοπίτης.

Διαβάζω τα πλούσια βιογραφικά των γιατρών, τις ενέργειές τους να προσέξει η πολιτεία τον Εβρο, την επιστολή που έστειλε ο Νικόλας Φαρδύς, γιατρός της Σαμοθράκης, στον Ιωνα Δραγούμη, «διά την εύρεσιν ιατρού ομογενούς και καταλλήλου διά την πατρίδα μας εφωδιασμένου δ' άμα και με την άδειαν».

Ο Δραγούμης στο βιβλίο του «Σαμοθράκη» αναφέρεται πολλές φορές στο έργο του Σαμοθρακίτη γιατρού, που ήταν και μέγας συλλέκτης δημοτικών τραγουδιών. Και όπως αναφέρει το λεύκωμα, ο Φαρδύς, για να κεντρίσει το ενδιαφέρον των συντοπιτών του για μόρφωση, πήγαινε στο καφενείο και διάβαζε δυνατά εφημερίδα.

Δεν χορταίνω να βλέπω τις φωτογραφίες και σελίδα τη σελίδα να περνάω στο σήμερα, να θαυμάζω τις συγκαιρινές ενέργειες, τις εκδηλώσεις και τις εκδόσεις, όπως το περιοδικό «Ιατρικές ώρες», του Ιατρικού Συλλόγου Εβρου.

«Αυτή η ιστορική αναδρομή αφιερώνεται σε όλους τους γιατρούς του Εβρου που έζησαν και εργάστηκαν πριν από το 1950. Με ένα ακουστικό μόνο στα χέρια, χωρίς ιατρικά μηχανήματα, χωρίς φάρμακα...», γράφει ο επίτιμος πρόεδρος του συλλόγου, Δημήτρης Αναστασιάδης.

Θέλω να τα περιγράψω όλα, και τη γελοιογραφία του ζωγράφου Αθηνόδωρου, με τον γιατρό καβαλάρη, γι' αυτό θα ζητήσω τη φιλοξενία των Νησίδων.

http://www.efsyn.gr/arthro/o-iatrikos-syllogos-evroy-afigeitai

ΕΝΑΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΤΟ 1893

Οι δραματικές ειδήσεις που είδαμε και ακούσαμε στην Ινδονησία και στα νησιά Σαμόα μας υπενθυμίζουν τη σεισμικότητα της περιοχής μας που στο παρελθόν έχει δώσει πολλούς και μεγάλους σεισμούς. Ένας από αυτούς συνέβη στη Σαμοθράκη τη νύχτα της 28ης Ιανουαρίου (9 Φεβρουαρίου) του 1893 και σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωλογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης Σπύρο Παυλίδη είχε μέγεθος 6,8 της κλίμακας ρίχτερ.

Ο τότε πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης ζήτησε από τον καθηγητή Χημείας στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών Α. Χρηστομάνο να μεταβεί στη Σαμοθράκη για να καταγράψει το σεισμό προσφέροντας στη διάθεσή του το θωρηκτό ΨΑΡΑ το οποίο θα μετέφερε επίσης διπυρίτη (παξιμάδια), στρατιωτικές σκηνές και λάδι προς ανακούφιση των πληγέντων. Από το βιβλίο στο οποίο κατέγραψε ο Α. Χρηστομάνος τις εμπειρίες του από το ταξίδι αυτό και δημοσίευσε το 1899 «Η ΝΗΣΟΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ ΚΑΙ Ο ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ 28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ (9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ) 1893» πληροφορούμαστε ότι έφθασαν στη χιονισμένη Καμαριώτισσα στις 4/16 Φεβρουαρίου του 1893 όπου συνάντησαν ένα τουρκικό μεταγωγικό ατμόπλοιο στο οποίο επέβαινε νεαρός ανώτερος αξιωματικός και υπασπιστής του Σουλτάνου, εντεταλμένος να διανείμει στους κατοίκους 1000 άρτους, 200 σανίδες 50 οκάδες καρφοβελόνες και 500 οθωμανικές λίρες. Οι τούρκοι μάλιστα ξαφνιάστηκαν μόλις είδαν το ελληνικό θωρηκτό και δεν θέλησαν να διανείμουν τα βοηθήματα που είχαν φέρει ενόσω ήταν το θωρηκτό εκεί. Ύστερα από κάποιες διαπραγματεύσεις με επιτροπή σαμοθρακιτών αποτελούμενη από τον λιμενάρχη και υγειονόμο που μιλούσε ελληνικά, τους πρωεστώτες Κων/νο Καραπαναγιώτη και Χατζή Ευάγγελο Παπαμιχαήλο, δύο ιερείς, τον Δήμαρχο Νικόλαο Φαρδύ, τον διερμηνέα και εισπράκτορα των φόρων της τουρκικής κυβερνήσεως Ιωάννη Εμ Μπογιατζή και τον δάσκαλο Χρήστο Ρηγόπουλο, βγήκε μια λέμβος από το θωρηκτό στη ξηρά όπου οι ναύτες των «Ψαρών» έστησαν μερικές σκηνές και παρέδωσαν στο Δήμαρχο της Σαμοθράκης 100 σκηνές και 277 σάκους με διπυρίτη. Ο Χρηστομάνος παρατήρησε ότι η Καμαριώτισσα αποτελούνταν από 6 φτωχικές πηλόκτιστες καλύβες από τις οποίες οι πέντε, μεταξύ των οποίων του ζευγαρά, Πέτρου Παπανικολάου, του Αθανασίου Παπαβασιλείου, του καφεπώλου Κωστή Αιβαζή, είχαν υποστεί μεγάλες ζημιές. Σύμφωνα με πληροφορίες που συνέλεξε ο Χρηστομάνος και παραθέτει στο βιβλίο του ο σεισμός της Σαμοθράκης εγένετο αισθητός στο Δεδέαγατς,(ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ)όπου κατέρρευσε μαντρότοιχος, στην Αδριανούπολη, όπου κάποιες παλιές οικίες κατέρρευσαν πολλές δε άλλες λιθόκτιστες βλάφτηκαν ,μεταξύ των οποίων και ο καθολικός ναός του Αγίου Αντωνίου, του οποίου σχίσθηκε ο κυκλικός θόλος του, επίσης τα Δαρδανέλλια, τη Λήμνο, τη Σάμο, όπου ακούονταν «υποχθόνιοι μυκηθμοί», την Ίμβρο, σε ένα χωριό της οποίας κατέρρευσαν 30 περίπου οικίες, σε μέρος της Μυτιλήνης και της Χίου, στον Τσεσμέ και στο ανατολικό μέρος της Θάσου. Στα Λουτρά όλος ο συνοικισμός που αποτελούνταν από 40 μικρές οικίες κατέρρευσε καταπλακώνοντας μάλιστα τον Τριαντάφυλλο Κάνο με το παιδί του. Από τον έλεγχο των 600 οικιών της Σαμοθράκης ο Χρηστομάνος διαπίστωσε ότι οι 52 κατέπεσαν ακαριαίως, 300-350 κατέστησαν ακατοίκητοι και μόνο 80-100 που ήταν κτισμένες με πλίνθους και λίθους παρέμειναν σώες. Έκανε μάλιστα αυτοψία στις κατεστραμμένες οικίες των Ανδρέα Μαυρογλώσση, Νικολάου Καρελή Αποστόλου Τσιγγέλια, Λασκαρίνας Αράξενας, Γ. Μανιώτη, Μανωλούδη Σάββα για να διαπιστώσει τη φορά και το μέγεθος του σεισμού.

Την ώρα του σεισμού σεισμικό κύμα έπληξε την παραλία του Δεδέαγατς σύμφωνα με τη μαρτυρία του Σαμοθρακίτη καφετζή Νικολάου Χρυσοστόμου που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο Δεδέαγατς. Ας δούμε όμως πως περιγράφει ο Χρυσόστομος το γεγονός με την ορθογραφία και τη σύνταξη του κειμένου:

«Ησθάνθησαν δε και εκεί λίαν ισχυρόν τον τρίτο τιναγμό και ήκουσαν την βοή… αλλά μετά τινα λεπτά, τινές λέγουσι μετά 15 λεπτά, ενώ εισέτι ίσταντο έντρομοι επί της παραλίας και συνεζήτουν, ήκουσαν αίφνης την επιδρομήν κύματος ύψους ωσεί 1 μέτρου, όπερ ριφθέν μετά πατάγου επί της παραλίας, επλημμύρισεν αυτήν εις απόστασιν 40 μέτρων και εισέδυσεν εις μάνδρας, εν αις εφυλάττοντο λέμβοι εις την ξηράν τραβηγμέναι και ανέτρεψεν αυτάς, μεθ ο επέστρεψε πάλιν όθεν εξεκίνησε. Το κύμα προφανώς είχε διεύθυνσιν Μ-Β και δεν διήρκεσεν η πλήμμη πλέον των 2 πρώτων λεπτών, ενώ άμπωτις, δηλαδή επιστροφή των υδάτων, δεν παρετηρήθη… διεδόθη κατόπιν οσμή σεσηπότων ωων (υδροθείου)». Ο Χρηστομάνος βέβαια θεωρεί ότι ίσως η οσμή να οφείλονταν στη σκόνη της «διαβραχείσης και πλήρους ακαθαρσιών ακτής».

Στη διάλεξη που έδωσε ο θρακιώτης καθηγητής Γεωλογίας (Νεοτεκτονικής και Παλαιοσεισμολογίας) στο Πανεπιστήμιο Θεσ/νικης κ. Σπύρος Παυλίδης στις 24/2/2007 στην αίθουσα της θρακικής Εστίας Θεσ/νικης ανέφερε ότι «στον σεισμό του 1893 που έπληξε την ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ στο βόρειο τμήμα της οποίας παρατηρήθηκαν μεταβολές στον υδροφόρο ορίζοντα και καταρρεύσεις βράχων, ενεφανίσθησαν τότε και ρηγματώσεις στην επιφάνεια του εδάφους μεταξύ των χωριών Θέρμων και Κήπων στους πρόποδες του βουνού και στην ίδια τοποθεσία παρατηρήθηκε καθίζηση της παραλίας, η οποία κατακλύσθηκε από θαλάσσιο κύμα ύψους 5 μέτρων. Στην παραλία της Σαμοθράκης Άγκιστρο καταγράφηκε τότε tsunami ύψους 1 μέτρου όπως και στην Παραλία της Αλεξανδρουπόλεως που προχώρησε στην ακτή σε βάθος 40 μ.. Κατέληξε ότι ο κίνδυνος από ένα μελλοντικό σεισμικό γεγονός είναι υπαρκτός κυρίως από τις σεισμικές εστίες της ευρύτερης περιοχής (χερσόνησος Καλλίπολης, κόλπος Σάρρου, Σαμοθράκη ή τάφρος του Βορείου Αιγαίου, μια από τις πλέον ενεργές περιοχές του Ελλαδικού χώρου). Πόλεις λιμενικές εγκαταστάσεις και οικοδομές που είναι χτισμένες σε χαλαρά εδάφη όπως η Κομοτηνή και αρκετές περιοχές της Αλεξανδρούπολης είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες».

Μήπως θα έπρεπε να το ξανασκεφτούν οι θιασώτες του πετρελαιαγωγού Μπουργκαζ Αλεξανδρούπολης και να λάβουν υπόψη τη μεγάλη σεισμικότητα της περιοχής η οποία ενέχει μεγάλους κινδύνους σε τέτοιου είδους κατασκευές ούτως ώστε να αποκλειστεί παντελώς η λύση του υποθαλάσσιου αγωγού μπροστά από την πόλη μας;

Πηγή : Κείμενο, σχόλια, φωτογραφίες του Πέτρου Αλεπάκου, δικηγόρου Αλεξανδρούπολης( Τον οποίο υπερευχαριστώ ) από το προσωπικό του ιστολόγιο alepakos.blogspot.gr

Στάλθηκε από τον φίλο μου Ο Γιάννη Μαλκίδη